Awaria Facebooka i Messengera

No i proszę, Fejsbuk z Messengerem padł, a młodzież już w panice, jakby im ktoś tlen na abonament wyłączył. Siedzą te biedne cyfrowe kurczaczki, patrzą w ekrany i nie wiedzą, czy jeszcze istnieją, skoro nie mogą nikomu wysłać „xd”.
Kiedyś młody człowiek potrafił rozpalić ognisko, przejść przez las i wrócić do domu bez mapy, a teraz jak mu Messenger nie działa, to gotów pisać testament na TikToku. Tylko jak, skoro też trzeba mieć internet i trzy filtry na twarz, bo bez tego własnej gęby nie poznaje.
A ja, Baba Jaga, mówię: dobrze wam tak, moje małe smartfonowe nieszczęścia. Może przez te parę minut awarii odkryjecie, że poza ekranem też jest świat. Straszny, owszem — są tam ludzie, drzewa i rozmowy bez emotikonów — ale da się przeżyć.
Wkurwiają mnie te fejsbuki, messengery i cała ta cyfrowa papka. Młodzież zgłupiała totalnie: palcem po ekranie śmiga jak zawodowiec, ale jak trzeba powiedzieć „dzień dobry”, to system error i restart mózgu.
Dobrze, że od szesnastu lat dopiero będzie, bo młodsze niech najpierw nauczą się wiązać buty, odpowiadać pełnym zdaniem i rozumieć, że życie nie kończy się wtedy, gdy nie można wysłać serduszka, płomienia albo mordki z jęzorem.
A jak komuś naprawdę ciężko bez Messengera, to zapraszam do mojej chatki. Dam miotłę, wiadro, drewno do porąbania i po godzinie taki delikwent odzyska kontakt z rzeczywistością szybciej niż Fejsbuk z serwerem.